วันที่เสียงจักจั่นซา

เมื่อสองวันก่อนได้ยินเสียงจักจั่นร้องเป็นครั้งแรกของปี…แปลว่าเราเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างสมบูรณ์แล้วสินะ
ได้ยินเสียงแบบนี้แล้วอดนึกถึงการ์ตูนเล่มหนึ่งที่อ่านค้างไว้ไม่ได้*…วันที่เสียงจักจั่นซา (Umimachi Diary)
ถึงชื่อเรื่องจะว่าอย่างนั้น แต่เวลาอ่านจะแล้วรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงจักจั่นร้องคลอเป็นแบ็คกราวด์เลยละ

ฉัน (ซึ่งไม่ใช่นักอ่านการ์ตูน) รู้จักเรื่องนี้โดยบังเอิญจากการจัดอันดับหนังสือการ์ตูนประจำปี 2008 ในบล็อก inside-Zentrady (เพื่อนสนิทคนหนึ่งแย้งว่า เคยแนะนำการ์ตูนเรื่องนี้ให้ฉันก่อนหน้านี้แล้ว แต่ฉันไม่จำเอง)

จุดที่ทำให้ฉันไปหาการ์ตูนเรื่องนี้มาอ่านไม่ใช่เนื้อเรื่อง แต่เป็น ‘ฉาก’!?
การ์ตูนเรื่องนี้มีฉากส่วนใหญ่อยู่ที่เมืองคามาคุระ…เมืองชายทะเลเก่าแก่ที่มีพระใหญ่ไดบุสสึนั่นเอง

โดยส่วนตัวแล้วฉันค่อนข้างเครซี่กับเมืองนี้มากเพราะ…  
อย่างแรกคือคามาคุระเป็นเมืองที่อยู่ในหนังสือหลาย ๆ เรื่องที่เคยอ่านโดยเฉพาะเรื่องโบราณ ๆ หน่อย อย่าง คินดะอิจิ หรือเรื่องสยองขวัญของรัมโป  

แถมตอนดูหนังเรื่อง Spring Snow (ที่ดูไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ -_-‘) แค่ฉากที่เจ้าชายจากเมืองไทยเดินป่าขึ้นเขาแล้วโผล่ไปเจอพระไดบุสสึในระดับความสูงชนิดสบตากับพระท่านได้ ก็ทำให้ฉันอยากจะไปไหว้พระไดบุสสึ (แบบเจ้าชายในหนัง) ขึ้นมาทันที

แต่สิ่งที่ทำให้อยากไปเมืองนี้มากที่สุดคือ รถไฟสายเอะโนะเด็ง รถไฟสายโบราณซึ่งวิ่งเลียบชายฝั่งทะเลในเมืองคามาคุระนี่แหละ…และไม่ใช่แค่ความคลาสสิกของรถไฟสายนี้เท่านั้น แต่เส้นทางรถไฟสายนี้ยังมีเรื่องเด็ดอีกตรงที่เราจะสามารถมองเห็นวิวของภูเขาไฟฟูจิจากริ่มฝั่งทะเลได้ด้วย (View of Mount Fuji from Inamuragasaki)**




ซึ่งทั้งรถไฟ และบริเวณสถานี Inamuragasaki ที่เดินไปดูวิวภูเขาไฟได้ ก็อยู่ในการ์ตูนเรื่อง วันที่เสียงจักจั่นซา ด้วยเหมือนกัน
เสียดายที่รู้จักการ์ตูนเล่มนี้หลังจากที่ไปคามาคุระมาแล้ว
แต่มันก็รู้สึกตื่นเต้นดีเหมือนกัน ที่ได้เห็นภาพที่เคยเห็นกับตาในหนังสือการ์ตูนเล่มนี้่

ป.ล. การ์ตูนเรื่องนี้มีดีสมกับที่ได้รับรางวัลชนะเลิศสาขาการ์ตูนจากงาน Media Arts Festival ครั้งที่ 11 … ฉันชอบตรงที่ตัวละครเรื่องนี้คิดและพูดแบบจริงใจดี…



* ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้อ่านเล่มสองนี่สิ
**ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ฉันได้สนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไปเรียบร้อยแล้วเมื่อปีก่อน ซึ่งปรากฏว่า…หาเขตเมืองเก่าที่อยากเห็นไม่เจอ-ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วมีให้ดูรึเปล่านะ? แล้วก็ไม่เห็นจะมีภูเขาให้ปีนใกล้ ๆ พระใหญ่เลยนี่ อีกอย่างก็คือวันที่ไปอากาศค่อนข้างแย่เลยอดเห็นภูเขาไฟฟูจิเลย เสียดายมาก

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

3 ตอบกลับที่ วันที่เสียงจักจั่นซา

  1. Once พูดว่า:

    งั้นต้องไปอีกรอบ.. อีกหลายๆรอบแล้วล่ะ🙂

  2. precious พูดว่า:

    จั๊กจั่นแถวบ้านยังแผดเสียงอยู่เลย

  3. sunanta พูดว่า:

    ขอบใจที่พาไป จำได้ว่าลมทะเลเย็นมาก แต่รถไฟที่วิ่งเลียบทะเลนี่โรแมนติกชะมัดเลยให้ไปเองก็คงไปไม่เป็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s