หนังสือย่อยยาก

มีหนังสือ 2 เล่ม ที่ตั้งใจไปซื้อจากงานมหกรรมหนังสือฯเที่ยวนี้

เล่มนึงคือรวมคอลัมน์ที่ ปราบดา หยุ่น เขียนลงในนิตยสารของญี่ปุ่น ชื่อ “เขียนถึงญี่ปุ่น”

เห็นเพื่อนหลายคนทำท่าตื่นเต้นกับหนังสือเล่มนี้ เลยเป็นไปด้วย (ได้รับอิทธิพลโดยง่าย)

เพิ่งเปิดอ่านไปได้ 1 ตอน ท่าทางจะเป็นหนังสือประเภทย่อยยากซะแล้ว (แค่อ่านเรื่องหัวใจที่ไม่มีบ้าน คนไร้บ้าน(ชั่วคราว) อย่างฉัน ก็มีอะไรให้ต้องคิดตามอีกมากมาย)

เล่มนี้คงต้องรอตอนสมองว่าง ๆ แล้วค่อย ๆ อ่าน แต่คิดว่าถ้าอ่านแล้วคงฉลาดขึ้น…บางทีอาหารที่มีประโยชน์ก็กินยากอย่างนี้นี่เอง
 
อีกเล่มเป็นรวมงานเขียนของ ตรัย ภูมิรัตน

เนื่องจากประทับใจฝีมือการเขียนของเค้ามานานแล้ว (และแอบเชียร์ให้เป็นนักเขียนเสียที) เลยซื้อโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในมันคืออะไร (อ้าว…ซะงั้น)
กลับมาดูที่บ้านถึงเพิ่งรู้ว่า เป็นอะไรที่ผิดคาดไปเยอะเหมือนกัน (มีคนกระแนะกระแหนว่า ถึงข้างในจะเป็นอะไรก็อ่านอยู่แล้วนี่…เออ…มันก็จริง)
ทีแรกคิดว่าเป็นการรวมงานเขียนคอลัมน์ หรือรวมเรื่องในไดอารีออนไลน์เสียอีก แต่เล่มนี้เป็นงานเขียนที่คล้าย ๆ กลอนเปล่า ซึ่งถึงจะมีตัวหนังสือไม่เยอะ แต่ก็ต้องค่อย ๆ อ่านอยู่ดี…เดี๋ยวมันไม่ย่อย

บางทีที่มันย่อยยากอาจไม่ใช่เพราะหนังสือหรอก เป็นเพราะคนอ่านต่างหากล่ะ -_-‘
 


ไปงานหนังสือปีนี้ไปยืนรอจะขอลายเซ็นพี่บอย ตรัยเหมือนกัน

คิวก็ไม่ยาวหรอก เพราะคนมุงเต็มไปหมดจนหาคิวไม่เจอแล้ว

ยืนรออยู่สักพักก็เริ่มสงสารคนเซ็น (ไม่รู้เมื่อไหร่จะเซ็นหมด) อีกอย่าง เล่มก่อนก็เคยขอไปแล้ว เล่มนี้เลยตัดใจไม่ขอดีกว่า (เกรงใจ)

ก่อนหลุดออกมาฝูงชนจากตรงนั้นได้ยินชายไทยมุง 2 คนยื่นหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัยว่าคนมุงอะไรกันแล้วบ่นว่า "ใครไม่รู้ว่ะ อ้วน ๆ " …แหม…แอบเคืองแทนนะเนี่ย Wink
ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s